Köklerimizde Büyümek

Rastgeleliğin Sessiz Tanıklarından Bir Sabah Kahvesi Hikayesi

Hayatın bizi kurduğu bu incecik iplikler ağı üzerinde yürümek zorunda olduğumuzda, bazen en büyük derslerimiz en beklenmedik, en alakasız görünen anlardan süzülüyor. Biz, bu yoğun hayat temposunda, her şeyi bir anlamlandırma telaşıyla yakaladığımızı sanırız; sanki her kararın, her karşılaşmanın, en derin kozmik plana uyumlu bir parçası olması gerektiğini düşünürüz. Ancak çoğu zaman öyle değil, değil mi? Bazen bu karşılaşmalar, sadece o anın bıraktığı doğal toz bulutlarıdır.

Geçtiğimiz haftalarda, tam da bu "anlamsız" görünen kesişim noktalarına dair düşüncelerimi toparluyordum. Okul sonrası o uzun, düşünceli yürüyüşlerimde, zihnim sürekli olarak geçmişle şimdiki zaman arasında bir köprü kurmaya çalışıyordu. O köprüler bazen sağlam temellere dayanırken, bazen de sadece rüzgârın geçişine izin veren incecik bir kumaşa benziyordu.

Kahve Köpüğündeki Olanlar

O sabah, Bursa’nın o tanıdık nemli havası içeride doluydu. Yanımda her zamanki gibi, sessizliğin ağırlığını taşıyan o eski defterim vardı. Kahvemi yudumluyorum; aceleyle değil, her bir buharın yükseldiği o saniyeyi sayarak. Karşımdaki küçük masa, bize evlilikteki ortak yaşamın, profesyonel beklentilerin ve bireysel ruh halinin aynı anda çatıştığı o gerilim dolu alanı sunuyordu.

Ve sonra oldu. Tamamen alakasız bir olaydı bu. Bir tanıdığım, çok uzun zamandır görüşmediğimiz bir aile büyüğümüz, tesadüfen geçtiğimiz yolda karşılaştık. Sanki zamanın kendisi, bizi o anki mekan ve milimetre karede buluşturmuştu. Konuşmaya başladık. Konu, o dönemin sosyal dinamikleri, yıllar önce çözülmüş gibi görünen ama aslında hep orada duran o ince gerilimlerdi.

Ve işte tam bu noktada, benim uzun zamandır çözmeye çalıştığım bir ikilemin cevabı, o sohbetin akışında, ne bir didaktik ders ne de büyük bir manifesto şeklinde geldi; sadece bir gözlem olarak sunuldu.

"İnsan ilişkileri denen şey," dedi o sakin ses, "ne tamamen planlanabilir ne de tamamen rastlantısaldır. O, ikisinin de o anki ruh halinin mükemmel bir dansıdır."

Bu kadar. Bu kadar kısa, bu kadar basit bir cümle. Ama o an benim zihnimde, aylardır ördüğüm karmaşık düşünce ağlarını çözdü. Kendi hayatımda, özellikle eşle kurduğum ortaklıkta, bazen bir şeyi "planlanmış bir senaryo" olarak görme ısrarıyla, karşımdaki kişiye veya duruma baskı uyguluyordum; sanki kusursuz bir sonuca ulaşmak zorundaymışım gibi.

Kontrol Odağı Değiştiğinde

Bu karşılaşma, benim için bir tür "ping lag" yaşanıp, ardından bağlantının kurulması gibiydi. O sürece takılı kalmıştım; her etkileşimin, her kararın, ulaşılabilir ve öngörülebilir olması gerektiği yanılgısıyla. Oysa hayat, bazen sadece gelip geçmek zorunda olan, önceden belirlenmiş bir rotada olmayan bir yolcuyla karşılaşmayı gerektiriyor.

Bizler, özellikle kurduğumuz bağların derinliği arttıkça, kaçınılmaz olarak kontrol mekanizmalarımızı devreye sokuyoruz. "Bu bizi nereye götürüyor?", "Bu doğru hamle miydi?" diye sürekli sorguluyoruz. Ancak bu sefer, dışarıdan gelen o beklenmedik ama bilge bakış açısı, bana şunu hatırlattı: Bazen en değerli bilgeler, bizi konfor alanımızın eşiğinden geçiren, tamamen tesadüfi bir kahve sohbetinde saklıdır.

Bu, bir direnç göstermek ya da bir şeyi zorlamak demek değildir. Bu, sadece var olana izin vermek, o rastgele gelen kareye göz kırpmaktır. Ve bu izin verme eylemi, aslında en büyük kontrol eylemidir.

Sizin de bu tür, "Ne vardı bu arada?" diye merak ettiğiniz, ama ruhunuza dokunan o anlamsız görünen anlarınız oldu mu? Bir sonraki karşılaşmada, belki de aradığımız cevap, en beklenmedik köşede, bir sonraki nefes alışımız kadar yakın olabilir.